Zingende Papoea’s verrassen Israëliërs

TEL AVIV | ‘Tel Avivians’ werden afgelopen week verrast door een christelijke groep Indonesische Papoea’s, die al zingend over Israël door de kuststad trokken. “Het raakt Israëliërs wanneer niet-Joden van over heel de wereld hun liefde en steun voor het Joodse volk komen betuigen”, zegt campagneleider Jacob Damkani. 

Lees het hele verhaal op MessiaNieuws.nl

damkani-3

Het land van melk, honing en drugs

TEL AVIV– Drugsverslaafden liggen met open wonden op de grond. Hoeren jagen ons journalisten en fotografen weg. ‘The Last Stop.’ Zo wordt dit gesloopte spookstation in hartje Tel Aviv ook wel genoemd. Het voormalige busstation dankt die naam aan de zwaar verslaafden die hier doorgaans hun laatste spuit nemen.

tel aviv busstation

Een dakloze op het gesloopte busstation van Tel Aviv.

 

Ook al is het slechts vijf minuten lopen van het centraal station, toeristen zijn hier nauwelijks te vinden. Deze achterbuurt, Tachana Merkazit Yashana, is een kant van Israël die veel buitenlanders niet kennen. Prostituees, zwervers, illegalen, drugs- en alcoholverslaafden, heb je die in het Heilige Land? “Ja, en de problemen worden alsmaar groter”, vertelt maatschappelijk werker en evangelist Dov Bikas. De 55-jarige Russische Jood is zelf voormalig drugs- en alcoholverslaafd, maar gaat nu probleemwijken in om Joden over ‘hun’ Jezus te vertellen. “Het zijn slaven. Alleen Jezus kan ze werkelijk van hun verslaving bevrijden.” Bikas richt na zijn bekering een eigen stichting op: Aviv, wat in het Hebreeuws letterlijk ‘lente’ betekent en daarmee een periode van nieuw leven markeert. Het is volgens de joodse kalender ook de maand waarin het volk Israël uit de slavernij in Egypte wegtrok. “Gelovigen bidden vaak voor wonderen, hier gebeuren ze elke dag. Criminelen veranderen in lieve mensen”, aldus de begane Bikas.

Een groep Nederlandse journalistiekstudenten maakten vorig jaar een documentaire over het werk van Dok Bikas:

Naar eigen zeggen leidden Bikas en zijn ex-verslaafde vrijwilligers de afgelopen negen jaar duizenden Israëliërs ‘uit de slavernij’. Betrokkenen van Aviv zijn veelal afgekickte Russisch-Joodse immigranten. Zij helpen Bikas in zijn missie om Israël clean te maken. Zo ook de 27-jarige Igor uit Siberië, die al op 14-jarige leeftijd aan de drugs raakte na zijn alijah – het als Jood terugkeren naar Israël. “Mijn vader bleef in Rusland. Ik bepaalde daardoor in Israël mijn eigen leven en ging niet naar school. Ik was altijd lol aan het trappen met mijn vrienden. We dronken en gebruikten lichte drugs, tot we een keer zwaarder spul kregen aangeboden. Ik gebruikte het en was meteen verslaafd.” Na ‘lichte’, goedkope drugs, liggen zwaardere middelen als cocaïne en heroïne op de loer. Volgens de Israëlische Anti Drugs Autoriteit gebruiken zo’n driehonderdduizend mensen drugs op een totale bevolking van rond de acht miljoen. Vijfentwintigduizend Israëliërs zijn dusdanig verslaafd dat hun leven compleet beheerst wordt door drugs.

prostituee tel aviv

Prostituee wacht op een nieuwe klant in de rosse buurt van Tel Aviv.

Stoppen lukt Igor maar niet, tot hij op zijn 21ste bij Aviv terechtkomt. “Van tevoren wilde ik maar drie maanden blijven, het werden vijf jaren.”

Igor verandert van een losgeslagen jongere in een keurige christen. Buitenstaanders zouden deze verzorgde, vriendelijke en inmiddels getrouwde man niet snel als voormalig drugsverslaafde aanwijzen. Inmiddels werkt hij in Beer Sjeva voor een van de afkickcentra waar lotgenoten hun uittocht uit de slavernij ondergaan.

Door heel Israël worden drugsverslaafden, daklozen en prostituees in de christelijke opvangcentra van Aviv opgevangen. Subsidie ontvangt het sociale project niet, omdat Israël geen christelijke organisaties ondersteunt. De stichting, inclusief Nederlandse tak, is volledig afhankelijk van giften, die grotendeels uit het buitenland afkomstig zijn. Aviv valt onder een van de projecten van het Comité Gemeentehulp Israël (CGI), een christelijke organisatie die de messiaanse beweging in het Heilige Land ondersteunt.

Het Sodom en Gomorra van Israël

In Tel Aviv word ik op straat benaderd voor seks, in Jeruzalem krijg ik te horen dat ik naar de hel ga. Ik weet niet welke van die twee ik erger vind. 

Het is de vierde keer dat ik in Israël ben, maar pas de eerste keer dat ik langere tijd in Tel Aviv zit. Na vijf weken is het uitgaansbeest in mij ontketend. Geloven in God staat hier op een laag pitje. Orthodoxe joden en andere lopende uitingen van religie zijn hier een zeldzame verschijning.

Aan prostituees daarentegen geen tekort. En dan niet in het geheim, maar gewoon in een rosse buurt. Wat dat betreft had Amsterdam prima een stedenband aan kunnen gaan met Tel Aviv, overigens een links bolwerk. Nota bene linkse partijen in de Amsterdamse gemeenteraad lagen vorige maand dwars omdat de rechtse opperzionist Benjamin ‘Bibi’ Netanjahu in het voorjaar herkozen is. Netanjahu – misschien wel de meest verachte Israëliër in Tel Aviv. “Fascist, dictator en lafaard.” Zo noemt mijn nieuwste Tel Aviv-mattie Isak de Israëlische premier, om maar eens een voorbeeld te geven van het hier heersende gedachtegoed.

Isak is bartender in Rokoko, waar ik inmiddels stamgast ben. Een linkse bar waar vrijwel alle Israëliërs op de Arabische partij stemmen. Mijn pro-Israël kennissen in Nederland zouden ervan gruwelen. In Rokoko haten ze zoals gezegd Netanjahu, sommigen hebben ook de pik op orthodoxen die met overheidsgeld de Thora bestuderen. Van ‘landje-pik’ kolonisten moeten ze al helemaal niets hebben. Die wakkeren alleen maar onvrede aan bij de Palestijnen. Een boycot op Israëlische producten uit de West Bank vindt de Joodse Isak daarom een goed idee. Maar een complete boycot van Israël, zoals een fanatiek deel van de BDS-beweging voorstaat, gaat zelfs Isak te ver. “Die mensen ontkennen volledig ons bestaansrecht als Israël.”

Vrijheid blijheid is het motto in Tel Aviv. Zo zijn homo’s, transgenders en andere seksuele subcategorieën eerder regel dan uitzondering. Of om in de woorden van Isak te blijven: “Ik val op iedereen tot wie ik mij aangetrokken voel.”

Tel Aviv is een ‘bubbel’, zoals buitenstaanders de stad noemen, waar het conflict een achtergrondrol speelt. Joden beginnen er hun eigen start-up – meestal op digitaal of mobiel gebied, want ze zijn erg goed met computers. En ze liggen zorgeloos aan het strand, vrij van raketten. De paar bommen van Hamas die zo ver tot Tel Aviv reiken, worden neergesabeld door het verdedigingsschild Iron Dome, zie filmpje. Maar, zo vertelde een Russisch-Joodse immigrante mij, toen dat mechanisme er tot een paar jaar geleden nog niet was, moest je onder luide sirenes als een malle naar de schuilkelder. En dan maar afwachten waar zo’n raket beland.

Om even te ontsnappen aan het linkse hol – en ook een ander hol, mijn hostel met 14-bedden-slaapkamer – maakte ik vorige week een uitstapje naar het godsdienstige epicentrum Jeruzalem. Denk ik eindelijk weer onder keurig gelovige medemensen te zijn, kom ik een religekkie van de bovenste plank tegen. Kreeg bij monde van deze christelijke evangelist midden op straat “een boodschap van God” te horen: ik ga naar de hel. Meneer vond dat ik heel snel een niet nader te noemen dogma moest omarmen. En na mijn bekering desnoods ook de straat op moest om Joden te bekeren. Had ik niet zo’n zin in.

Een onderzoek dat recent geleden naar buitenkwam verbaasde mij niet. Haredim, zeg maar de meest orthodoxe joden in Israël, hebben amper contact met seculiere volksgenoten als Isak. Hoogstens wanneer ze andere Joden willen overtuigen orthodox te worden. Gelovigen gaan dan gewapend met gebedsriemen en -boeken de straat op. Lijken dan net evangeliserende christenen!

Beloofde Land valt immigranten vaak tegen

TEL AVIV- Israël doet zijn best om Joden van over de hele wereld naar het ‘beloofde land’ te trekken. ‘Thuiskomen’ blijkt voor sommigen zo lastig dat een retourticket gauw is geboekt. Facebook moet die trend keren.

Israël is een nieuw initiatief rijker om immigranten te verwelkomen. Er bestaan al behoorlijk wat (overheids)organisaties voor integratie, maar een burgerinitiatief dat via Facebook uitgroeit tot een non-profitorganisatie om immigranten te weerhouden van vertrek uit het Bijbelse land van melk en honing, is zeldzaam.

De aanleiding was het voorgenomen vertrek van LiAmi Lawrence. Deze 44-jarige Amerikaan, die vroeger Lawrence Strasberg heette, had baantjes als model, uitsmijter en acteur aangenomen om het dure leven in Israël te kunnen bekostigen. De stand-upcomedian – want dat is hij nu – stond vorige maand op het punt Israël te verlaten omdat hij het er niet langer kon volhouden.

Een vriend betreurde Lawrences voorgenomen vertrek en maakte ter bemoediging een Facebookgroep aan: ‘Keep Olim in Israël’. In een maand tijd verzamelden zich online zo’n tienduizend gelijkgestemden. ‘De kracht van de groep deed mij in Israël blijven’, liet Lawrence weten, die nu zijn roeping vindt in het inspireren van twijfelende immigranten. Binnen een paar weken heeft hij zich ontpopt als ‘de messias van de olim’ (Olim zijn Joden die in Israël komen wonen). Lees verder op ND.nl 

Steekpartijen en aanslagen, dagelijkse kost – update Israël #1

TEL AVIV- Veilig op Ben Goerion aangeland afgelopen zondag en de afgelopen dagen prettig kennisgemaakt met NRC-correspondent Derk Walters, bij wie ik deze zomer stage loop. We spreken dagelijks af in een koffietentje vlakbij zijn huis en mijn hostel in het centrum van Tel Aviv. Ondanks wat steekpartijen, aanslagen en politieke controverses, is het redelijk rustig in Israël; al die zaken gelden als dagelijkse kost hier. De mogelijke ‘Grexit’ vult momenteel de buitenlandkolommen van NRC.
Derk is vanmorgen voor twee dagen naar Gaza vertrokken. Helaas mag ik in eerste instantie niet mee (misschien later deze maand), omdat het voor meerdere dagen wat riskant is. Ook omdat IS zich steeds meer met Gaza bemoeit. Deze week verscheen een video waarin IS tegenover het eveneens terroristische Hamas aankondigde Gaza te willen overnemen (IS: ‘De sharia zal worden ingevoerd, of jullie willen of niet’). Gek dat die terroristen het zelfs onderling uitvechten.
Ik pas dezer dagen op het appartement van Derk en ben van daaruit aanspreekpunt voor de krant, mocht er iets spannends in het land gebeuren. Ik houd het Israëlische nieuws in de gaten en lees bijvoorbeeld de kranten Haaretz (links) en The Jerusalem Post (rechts). En om maar meteen van de openbare gelegenheid gebruik te maken: we zoeken de Nederlandse 90-jarige Holocaustoverlevende die afgelopen maand anoniem in het nieuws kwam. Het verhaal ging dat haar pensioen zou worden gekort door de Nederlands regering, omdat ze op Palestijns gebied is gaan wonen. We zouden haar graag interviewen, maar ze blijkt lastig te vinden. Iemand enig idee?
Sjalom, salam