Avonturen van vierenhalf jaar journalistiek

2016-04-01 11.48.21Je zou het misschien wel zeggen, maar het is toch echt géén 1-aprilgrap: mijn journalistendiploma is na vierenhalf jaar binnen. Ik ga nu het werkveld in met MessiaNieuws – een nieuwswebsite met alles op joods-christelijk gebied. De website gaat in een paar weken online. 

Met het diploma in mijn hand besef ik pas echt wat een heerlijke periode de studententijd is. En dat ook nog eens in combinatie met het mooiste vak ter wereld: journalistiek! Een mooie gelegenheid om terug te blikken.

Ik weet nog goed dat ik als 17-jarig jochie midden in de zomer mijn ouderlijk huis in Emmeloord verliet. Mijn ouders waren op vakantie, dus ik moest zelf maar met wat tassen en een slaapzak naar Ede. Het voelde best wel hilarisch om een paar weken op een matje te slapen in een plek waar ik daarvoor twee keer was geweest: tijdens een Experience Day van de opleiding journalistiek aan de Christelijke Hogeschool Ede en voor het bezichtigen van het kamertje waar ik verbleef.

Een leuke anekdote: we hadden geen wasmachine in ons studentenhuis. Op een dag verzamelde ik al mijn moed om de buurvrouw te vragen of ik een keer de was bij haar mocht doen, want elk weekend met een loodzware stinkende klerentas is niet bepaald optimaal in de spits op vrijdagmiddag. De beste vrouw nam mijn zweterige voetbalshirtjes in ontvangst alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Toen ik de boel weer op kwam halen, was alles netjes gewast, zelfs in de droger geweest en keurig opgevouwen.

Mijn niet al te beste havo-mentaliteit was weerbarstig en moeilijk af te schudden. Ik had vooral veel lol op mijn studentenvereniging Alpha-Ede en mijn nieuwe voetbalclub KSV Fortissimo. De gevreesde w-BAS in februari (sorry mam, heb ik nooit verteld), een vooraankondiging van een gedwongen vertrek van de school, schudde mij wakker. Ik mocht ternauwernood over naar het tweede jaar.

In dat eerste jaar schreef ik ook mijn eerste berichtje voor schoolkrant Ad Rem. Een primeurtje: de latte macchiato was door een technische fout gratis verkrijgbaar uit de koffieautomaten van personeel en docenten. Later zou ik chef internet van de redactie worden, wat een erg drukke maar geweldige tijd was. Ik kan mij menig onweergesprek met hoge CHE-functionarissen herinneren, waarin onvrede werd geuit over gepubliceerde artikelen ten nadele van de CHE. Daarmee deed Ad Rem haar slogan van destijds eer aan: de onafhankelijke schoolkrant.

Mijn eerste serieuze stage liep ik bij De Telegraaf in Amsterdam op de internetredactie. Een onvergetelijke tijd, met als hoogtepunt een artikel van mij in de krant. Een Joods gedenkteken bleek uit angst voor vernieling achterwege te zijn gelaten. De PVV stelde Kamervragen en wilde een onderzoek naar antisemitisme onder moslims. Na de nodige oproer besloot de Haagse Paul Krugerschool alsnog tot de plaatsing van een monument.

In mijn vierde jaar kon ik via een journalistiek project bijna geheel gesubsidieerd naar Oeganda. Samen met mijn journalistieke oppermaatje Eline Lieftink, met wie ik ooit op het Trouw-kantoor hoofdredacteur Willem Schoonen interviewde, reisde ik door het Afrikaanse land voor interviews en reportages. We spraken een joodse leider, drugsverslaafde straatkinderen en zagen veel armoede. In het vliegtuig terug schreef ik een kritische brief aan president Yoweri Museveni over zijn land. De brief haalde de landelijke media in Oeganda en maakte veel los, getuige de tientallen mailtjes en vriendschapsverzoeken die ik ineens ontving. Nederlandse media haakten vervolgens ook aan. Ik werd de hele dag gebeld voor interviews op radiostations en werd onder meer geïnterviewd door het Nederlands Dagblad, Omroep Gelderland en Omroep Max.

Bij mijn stage voor het Nederlands Dagblad mocht ik voor de kerkredactie veel schrijven over ontwikkelingen in de christelijke wereld rond Israël en het jodendom. Er kwam van alles langs: een schuldbelijdenis van christenen voor Jodenvervolging, een reportage bij de NEM in Voorthuizen, een shoah-herdenking voor Joden en christenen, een groot interview met een Palestijnse theoloog en een artikel over messiasbelijdende Joden. Door al die ervaringen zag ik een gat in de nieuwsmarkt: een nieuwsmedium dat zich specifiek richt op joods-christelijke actualiteiten. Nu, een jaar later, staat MessiaNieuws definitief op het punt van lancering.

Tijdens mijn studententijd ben ik vier keer naar Israël geweest. Mijn laatste bezoek aan het Heilige Land, vorig jaar zomer, was voor mijn afrondende stage bij Derk Walters. Hij is correspondent van NRC Handelsblad voor Israël en de Palestijnse gebieden en woont in Tel Aviv. Die stage was een unieke kans waarvan ik nooit een dag spijt heb gehad. Het lot besloot dat precies tijdens mijn stage Bert Koenders, minister van Buitenlandse Zaken, een bezoek bracht aan Israël en Palestina. Zodoende gingen we op hoge uitzondering met de voltallige Nederlandse pers in gepantserde VN-wagens door heel Gaza achter de minister aan.

Na lang aandringen bij de persoonlijk assistent van de bekende Israëlische rabbijn Chaim Richman, mocht ik samen met mijn collega Derk langskomen voor een interview op het kantoor van het Tempelinsituut in Jeruzalem. Richman beoogt met zijn instituut, dat over heel de wereld miljoenen euro’s aan giften ontvangt, de herbouw van de joodse tempel in de Oude Stad, op de omstreden Tempelberg waar nu de islamitische Rotskoepel staat. De Tweede Tempel werd verwoest in het jaar 70, volgens de traditie is alleen de (Klaag)muur overgebleven, waar Joden nog steeds bidden. Een belangrijke stap richting de bouw van de Derde Tempel is het vinden van een rode koe, zoals een van de tempelvoorschriften uit de Thora luidt. Richman: „De joden liggen na de vernietiging van de vorige tempel al tweeduizend jaar achter op schema. Zonder tempel zijn we vissen op het droge.”

Advertenties

3 gedachtes over “Avonturen van vierenhalf jaar journalistiek

  1. Grandioos, wat je zo allemaal beleefd en gedaan hebt. Gisteren was je nog niet zo bespraakt over je studie, maar ja nu begint dus het echte werkleven en de student kan je niet meer uithangen.
    Succes nogmaals
    Groetjes Willy

    Like

  2. super leuk verhaal! Je had me wel een keer verteld hoor dat je misschien wel van school af moest!

    liefs, mama

    Like

  3. Dat van Oeganda had ik nog niet gehoord Vincent! Moet je me toch in Mei vertellen!! Bedankt om dit in een notendopje te samenvatten! Best fier van jou! Moge Abba je zegenen in dit nieuwe hoofdstuk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s